Farkı Farket

Sizin bildiğiniz türden farklı güçlerim olmasa da ben özel bir insanım. Özel çocuğun tanımının bilinmediği bir zamanda doğdum. Kıymetim geç anlaşıldı. Uzunca bir süre evde kaldım, okulum ve sosyal aktivitelerim aksadı. Sonra sonra imkanlar gelişti de insanlar beni de aralarına almaya karar verdiler. Asansörlü bir eve taşındık, dışarıya çıkıp çeşitli aktivitelerle uğraşabiliyordum.

Önce annem benim ihtiyaçlarımı karşılamak için çok çalıştı, evden okudum, üniversiteye bile gittim! Okulu bitirdiğimde çalışmam gerekiyordu. Boş duranı Allah sevmediği gibi akülü sandalye gibi ihtiyaçlarımı karşılamam için benim de çalışmam lazımdı. EKPSS sınavına girdim. Güzel de bir puan aldım ama tayinim oturduğum şehirden çok uzağa çıktı. Ailemin de benimle gelmesi ve orada yeni bir hayat kurmamız gerekiyordu ama bu mümkün değildi. Engelli demek istemiyorum ama buna mecburum bu cümleyi kurmak için, düzenlemeler o kadar ilginç ki kimsenin umrunda değiliz, bize çalışma imkanı vermişler ama onu da eline yüzüne bulaştırmışlar. Neyse, bir şekilde tayinim de halloldu, evimden ayrılmadım. Tüm bu gelişmeler iş yerindeki sağlıklı memurlardan mobbing yememe mani olmadı. Benim konumumu kabullenmediler, gücüm yettiğince yaptığım işi az buldular, kendilerini benimle kıyaslayıp beni alçak gördüler. Psikolojimin bozulmaması gerekiyor. Çünkü bu durum sağlığımı daha kötü etkiliyor…

Bazen düşünüyorum da sağlıklı olan her insanın ömründe bir defa bedenen başka birilerinin yardımına muhtaç olması gerekiyor. Öteki türlü anlamıyorlar. Empati yapmıyorlar, toplu taşıma araçlarına ilk kendileri binmek istiyorlar, bana uygulanan indirime sinir oluyorlar (kazancımın ne kadar az olduğunu bilmediklerinden belki de), kazara ayaklarına çarpsa sandalyem hemen kızıyorlar, halbuki beni öne geçirip yardım etseler canları acımayacak, benim de canım acımayacak! Yanından öylece geçip gitmelerine sinir oluyorum, halbuki Allah onlara bana yardım etme sorumluluğu yüklemiş, haberleri var mı acaba!

Fazla konuşmak istemiyordum ama içimde tutamayan bir insanım! Benim görünmez olmadığımı bilin istiyorum! Beni görün! Gökten zembille melekler inmeyecek koltuğa oturmam için! Kendi kendime yapamam her işi! Bana yardım ederseniz eliniz kirlenmez, bulaşıcı hastalıklara da yakalanmazsınız! İnsan olursunuz, tabi hâlâ içinizde insanlık kaldıysa…

Ben bu yazıyı daha güzel yazamazdım, çünkü hayatsal-temel ihtiyaçlarımı karşılamakta hiç başkasına muhtaç olmadım. Kolum kırıldığında lokmamı yememde annem yardımcı oldu, dizim yarıldığında da abim lavaboya kucağında taşıdı. Ama bunların hiç biri bir ayı geçmedi. Yani ömür boyu muhtaçlığı tahmin bile edemem. Sadece farkında olmamızı istiyorum! Lütfen… Özel insan diyorum ben onlara benim için sağlıklı bir bireyden çok daha özeller çünkü. Hissedin onları, yardım edin, gönülleri zaten kırık, korkuyorlar yeni maceralardan, bir yerden bir yere giderken defalarca plan yapıyorlar: rampa var mı, güvenli mi, yolları düzgün mü, asansör var mı… diye. Ve bizim bilmediğimiz bir çok mesele daha.

Size verilen sağlığa ve diğer nimetlere minnettar olup her an o nimetlerin elinizden gidebileceğinin farkında olarak yaşamanız dileğiyle…

بشرى

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s