Kış Cümleleri

Sessiz ve huzur dolu bir cümle, sanki hiç söylenmemiş. Sanki hiçbir aklın ucundan geçmemiş. Şimdi yoksulluğu var gurbetin, geride kalan kitap sayfalarının kokusu başımızı döndürüyor. Bir yağmurlu kış gecesinin ayazı var, bacada tüten bir duman, biraz sis, biraz endişe. Kar da yağmış aslında ama ardından gelenler yıkamışlar sokağı, sokak temizlenmiş, sahi bu sokak bizim sokak mı? Endişe demişken, panik odasında bir bez bebeği kucağında saklayan bir kız çocuğu endişesi gibi mi acaba… Kim bilir burada yazar neyi kastetmiş. Kime kastetmiş. Bazı insanların soğukta parmağını kımıldatacak hali olmuyor, kaldı ki birine kastetmek. Birini kastetmek de olabilir. Kurduğumuz milyon tane cümlelerden birinin arasına sıkışmış, belki kasıtlı, belki kasıtsız, istemli ya da istemsiz… Biri mi birkaçı mı? Hayat yorucu, en iyisi gitmek… Valiz toplama mevsimi mi yoksa? Hayır. Kış, daha kış valizini toplamadan biz nereye… Öyle geçip gidilmiyor ki, gidilemiyor bazen. İnsanın tek bir organı var her şey gitse de hep geriye kalan. Bildiniz mi?

Büyük ihtimalle kalbi dediniz… Teknik olarak beyni diyeceğim ama siz aklı anlayın. İnsanın aklı geride kalır. Kimi zaman geride bıraktıklarından, kimi zaman geride bırakılmış olmaktan. İnsanın aklı özler, özlediğini de unutmaz. İnsanın aklı asla yalnız değildir. İnsanın aklında tilkiler dolaşır. Ömrü boyunca anlayamaz insan o tilkilerin amacı neydi? Niye gelmişlerdi en başından? Neden bunca karmaşıklığa sebep oluyorlar? Kim bilir.

Ben bilmem.

Benim bilmediğim o kadar çok şey var ki. Kendimi de bilmem mesela. En zor şey insanın kendini bilmesi… Hiçbir denkleme, matematiksel ifadeye sığmayan, oldukça değişken, bir tutarlı bir tutarsız, insan…

Biraz daha dayanmalı. Az evvel göçmen kuşlardan laf açıldı. Göç mevsimi değil ama bütün kuşlar gitmek istiyor. Aklım karıştı şimdi? Sorun göçmen kuşlar mıydı? Nereye göçtüler?

Söylemem… Göçmen kuşlarla aramızda bir sır var, aklımız takılıp dursa da her göç mevsimi yine dumanı tütse de insanın kuşlarla sırrının olması güzel. Kuş gönüllüler, kuşlarla anlaşabiliyorlar. O yüzden kuş gönüllü diyoruz ya kuşlar göçünce geride gönüller kırılıyor. O yüzden insanın aklı çakılır da kalır, yürek uçamaz ama kuşkanadı kırılır. Nereden açıldı bu konu?

Bilmem… Açılası varmış demek.

Demem o ki:

İnsanın aklı kalır da kalır. Gönlü kalmasın yeter.

Gönlü bir, hep kuş olup omzumuza konanlara,

Uzaktakilere selam olsun…

 

Şimdi ben sabah erken kalkmak istesem, burada bitirsek olur mu?

Size benim tilkilerimden vereyim, söyleşirsiniz…

 

Selametle…

بشرى

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s