Ben ‘Çocuk’

Kaç yaşında olursa olsun insan, biraz çocuk olmalı her daim…

Ruhunda balonlar uçuşmayan insandan kimseye fayda gelmez. Çünkü uçurtması mavilerde salınanların içinde hasetlik barınmaz, kıskanmazlar. Bir parça ekmeği ikiye bölerler de karınlarını sıcacık kahkahalarıyla doldururlar. Akşam ezanıyla eve dönse de minik kahramanlar, bir ayakları sokakta kalır. Papatyalardan taç yapar, anneler gününde kuru kalemle çöp adam kıvamında aile tabloları çizer, bir de güzel zıplarlar ki o yatağın yayları kırılacak sanırsınız. Onlar ergenlik sendromu çeken abileri- ablalarıyla dalga geçerler, top oynarken ‘Güler’ teyzenin camını kırarlar, bahçedeki elma ağacına tırmanır da ‘Süleyman emice’ den azar işitirler… Her mevsim bilfiil çiçek açarlar, yürekleri her dem yeşildir. Onların çocuk telaşları, bir serçeninkinden farksız yüreciklerinde saklıdır. Aslında çok da ürkektirler, dokunsanız hemen uçarlar belki, küserler… Belli etmezler ama, hayal güçlerinde süper kahramanlarla uçarlar, savaşırlar, dünyayı kurtarırlar. Demem o ki, hepimiz bir zamanlar çocuktuk.

Hiçbir kız çocuğu unutmaz ilk kırmızı, rugan ayakkabılarını, annesinin ona diktiği etekleri, süslü fistolu çorapları, saçlarına taktığı kırmızı kurdaleleri… Hatırlıyorsak eğer bu masum anılarımızı ve daha birçoğunu, nedendir içimizdeki çocuğu duymazdan geliyoruz? Bir yanımızda bir çocuk sağ hala. Ne yana dönsek Polyannacılık oynayan yanımız, şekerlemelere ve süslü şeylere düşkünlüğümüz hep onun izleri.

Dünya öyle bir içine hapsetmiş ki bizi; hırslar, arzular, telaşlar, çabalar, maddiyunluk, özentilik, bencillik, at yarışında gibi çırpınmalarımız… Sonbaharda yere düşen yapraktan farksız aslında bir o yana bir bu yana savruluyoruz… Özgürlük içimizde… Tut o minik oğlanın/ kızın elinden bak nasıl koşuyorsun yaylalarında köyünün. Resimler çiziyorsun, kedileri daha çok seviyorsun… Artık çikolatanın  sana kattığı fazla kilolar yerine, buzdolabından aşırdığın haller nasıl da muzipçe geliyor…

Bir yanım çocuk… Bir yanım bahar, mevsimler önemsiz…  Bir yanım hala 3.5 astigmat, metal çerçeve, kenarları bantlı gözlük takıyor… Bir yanım sokak kedileriyle oynamaktan uslanmadı da daha yeni geliyor hastaneden, kuduz aşısı yaptırmış… Bir yanım beslenme çantasının kokusunu anımsıyor… Yerli malı haftasında ‘armut’ olmanın gururu içinde, şiirini ezberlemiş, sırada bekliyor. Bir yanım telaş etmiyor, eli yüzü toprak içinde akşam ezanıyla eve dönüyor… Bir yanım abilerinin ‘prensesi’… Bir yanım unutmadı ilkokul 1’deki kırık cetvelini… Bir yanım gece yatarken hala bilmem kaç küsür yaşından beri ettiği dua’yı ediyor…

Bir yanım Büşra.

Bir yanım çocuk.

Bir yanınız çocuk kalsın.

Elini bırakmayın, çünkü hayatın neşesi onda saklı.

Bırakın Dünya büyüklerin olsun, papatyalar çocukların…

بشرى

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s