Bayım

Takvim yaprakları düşüyor ömrümüzden bayım!

Gidilecek yolun sonuna yaklaşıyoruz,

Kuşlar uçuyor içimizden; gittikçe sessizleşiyor bu sokaklar,

Dualar ediyor bir çocuk bayım,savaş meydanlarında,

İçimizde per perişan bir çocuk var,

Oysa çocuklar niye üzülsün!

Hatırlasanıza,bir zamanlar sizin de içinizde bir çocuk vardı,

Ne çabuk unuttunuz bayım!

Oysa zaman çabuk unutanların dostuymuş, doğru mudur?

Siz de çabuk unutturdunuz içinizdeki çocuğa,

Gülücükler saçtığı ilkbaharları; çabuk unutturdunuz ona.

Mevsimlerden bir sonbaharı biliyor şimdi o çocuk.

Bu şehirde oynarken tattığı çocuk sevinci yok artık,

Son ”baharı” yaşamak için daha çok küçük o.

Ancak kulakları çınlatan bir ses var ortalıkta,

Ağlıyor mu sanki bayım?

 O muzip çocuğun tek yaptığı şey ağlamak mı şimdi?

Yazıktır, günahtır! Neden ona acı çektiriyorsunuz?

Bayım siz bir kere içinizde bir çocuk büyüttünüz,

Şimdi ne yeri, ne de zamanı hoyrat davranmaların.

O çocuk masumiyet, bir tutam huzur fani ömrümüzde;

Çekip gitmeyin sakın, onu bir başına bırakmayın!

Ve son olarak bayım;

Ne olur artık, ağlatmayın!

Kahkahalarını geri verin bu çocuğa…

  بشرى

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s